Yorulduğum Yerden Değil, Kendime Döndüğüm Yerden Yazıyorum

Bir ömrü, insan bir günde değiştirmiyor. Önce kalbi yoruluyor. Sonra zihni. En sonunda da ruhu sessizce çekiliyor kalabalıkların arasından.

Eskiden daha çok insan tanımayı, daha çok yerde olmayı, daha çok konuşmayı marifet sanırdım. Hayatın içinde ne kadar görünürsem o kadar var olacağımı düşünürdüm. Sonra zaman, kimsenin öğretemeyeceği dersleri verdi bana. Anladım ki insanın değeri, kaç kişi tarafından tanındığında değil; kaç kişinin yokluğunda huzurunu kaybetmediğinde saklıymış.

Şimdi biraz daha sade bir hayatın içindeyim. Gürültüsüz sabahları seviyorum. Telefonsuz saatleri, sessiz yürüyüşleri, rüzgârın sesini, bir fincan çayın buharını, kuşların telaşını… Çünkü hayatın gerçek sesi, insanların bağırdığı yerde değil; doğanın fısıldadığı yerde duyuluyor.

Eskiden dünyadaki her şeye yetişmeye çalışıyordum. Her haberi bilmek, her tartışmanın içinde olmak, her gündeme bir söz söylemek zorundaymışım gibi hissediyordum. Şimdi görüyorum ki insanın ömrü, kendisine bile ancak yetiyor. Bize ait olmayan dertleri omuzlamak, başkalarının kavgalarında taraf olmak, ceviz kabuğunu doldurmayan meselelerle ömür tüketmek… Bunların hiçbiri insanı büyütmüyor. Aksine ruhunu yavaş yavaş tüketiyor.

Toplumun faydasına tek bir cümle bile kurmayan insanların saatlerce konuştuğu, değersiz şeylerin değerliymiş gibi sunulduğu bir çağda yaşıyoruz. En çok bağıranların en çok haklı sanıldığı, en çok görünenlerin en çok başarılı kabul edildiği bir çağ… Oysa hakikat, çoğu zaman sessizdir. Değer, gösteriş sevmez. İyilik alkış beklemez.

Gazetecilik bana insanı öğretti. Makamları gördüm, servetleri gördüm, alkışlananları da yalnız ölenleri de gördüm. Aynı masada gülen insanların, ertesi gün birbirinin yüzüne bakamadığını gördüm. Menfaat bitince dostlukların nasıl buhar olduğunu, çıkar uğruna vicdanların nasıl sustuğunu gördüm. İnsanların söyledikleriyle yaşadıkları arasındaki uçurumu gördüm.

Belki de bu yüzden yalnızlığı seçtim.

Çünkü çok insan tanımak, herkese güvenememeyi öğretiyor. Çok konuşma dinlemek, sessizliğin ne büyük nimet olduğunu anlatıyor. Kalabalıkların ortasında defalarca yalnız hissedince, insan gerçek yalnızlığın tek başına olmak olmadığını anlıyor. Asıl yalnızlık; seni anlamayan insanların arasında kendini anlatmaya çalışmakmış.

Artık kimseye kendimi ispat etme ihtiyacı hissetmiyorum. Çünkü insan, en çok başkalarının onayına ihtiyaç duyduğunda yoruluyor. Herkes tarafından sevilmeye çalışmak, kendinden vazgeçmenin en sessiz şekliymiş. Bunu geç öğrendim ama öğrendim.

Şimdi hayatımda az insan var. Ama her biri bir ömre bedel. Az eşya var. Çünkü fazlası yük. Az söz var. Çünkü en derin cümleler çoğu zaman susarak kuruluyor. Az beklenti var. Çünkü beklenti büyüdükçe hayal kırıklıkları da büyüyor.

Eskiden bir haberin peşinden kilometrelerce yol giderdim. Şimdi kendi içime doğru yürümeyi daha kıymetli buluyorum. Çünkü insan dünyayı dolaşsa da kendinden kaçamıyor. Kendisiyle barışmadan hiçbir şehir huzur vermiyor. Hiçbir başarı eksikliği doldurmuyor. Hiçbir alkış gece başını yastığa koyduğunda vicdanın kadar sıcak olmuyor.

Bugün geriye dönüp baktığımda şunu görüyorum:

Hayatın en büyük lüksü pahalı arabalar değilmiş. En büyük lüks; kimseye hesap vermeden yaşayabilmekmiş.

En büyük zenginlik banka hesabı değilmiş. Gözünü kapattığında zihninin sessiz kalabilmesiymiş.

En büyük başarı herkesin seni tanıması değilmiş. Aynaya baktığında kendini kaybetmediğini görebilmekmiş.

İnsan, ömrünün büyük bölümünü aslında başkalarının ne düşündüğünü önemseyerek harcıyor. Oysa mezarlıklarda, bir zamanlar herkesin konuştuğu ama bugün adını bile hatırlamadığı binlerce insan yatıyor. Demek ki insanların dilinde yaşamak geçici; vicdanında yaşamak kalıcı.

Artık biliyorum…

Her gün biraz daha eksilerek çoğalıyor insan. Vazgeçtikçe hafifliyor. Affettikçe iyileşiyor. Sustukça olgunlaşıyor. Yalnız kaldıkça kendini duyuyor.

Ben artık gösterişli hayatlar istemiyorum. Adımın çok bilinmesini de istemiyorum. Bir iz bırakacaksam, bir insanın kalbine iyi gelerek bırakmak istiyorum. Bir çocuğun yüzünde tebessüm olabiliyorsam, yaşlı bir insanın duasına karışabiliyorsam, bir dostun en zor gününde omzuna dönüşebiliyorsam… İşte o zaman yaşamış sayacağım kendimi.

Çünkü sonunda hepimiz aynı sessizliğe döneceğiz.

Geride ne kadar para kazandığımız konuşulmayacak.

Kaç kişiye hükmettiğimiz de…

Kaç kişi bizi alkışladı, kaç kişi ismimizi ezberledi, bunların da hiçbir önemi kalmayacak.

Geriye yalnızca kırdığımız kalpler, tuttuğumuz eller, ettiğimiz dualar ve bıraktığımız insanlık kalacak.

İşte bu yüzden artık sade yaşıyorum.

Az konuşuyorum.

Çok düşünüyorum.

Kalbimi herkese açmıyorum.

Ve her geçen gün, kalabalıklardan biraz daha uzaklaşıp kendime biraz daha yaklaşıyorum.

Çünkü insan, bütün dünyayı tanıdıktan sonra anlıyor ki…

En uzun yolculuk, kendine doğru yapılan yolculuktur.