Yaz Sıcağı, Ekonomi Soğuğu

Türkiye’de yaz mevsimi her zamanki gibi yakıcı geçiyor. Ama bu kez sadece hava değil, ekonomi de yakıyor. Ekonomik göstergeler dibe doğru sürüklenirken, vatandaş bu yükü artık taşıyamaz hale geldi. Tatil beldeleri eskisi gibi dolup taşmıyor. İnsanlar otellere değil, köylerine; lüks tatillere değil, memleketlerine dönüyor. Antalya’da turizmciler geçen yıla göre adeta sinek avlıyor.

Maliye Bakanı her fırsatta ekonominin iyiye gittiğini söylüyor. Ancak sahada bambaşka bir tablo var. Parası olan, bankaya koyduğu parayla parasına para katıyor. Kimse “helal mi, haram mı?” diye sormuyor. Bir kesim hayatından memnun; ama geniş bir kesim, akşam evine ekmek götürmenin derdinde. Her gün daha da artan geçim sıkıntısı vatandaşı kara kara düşündürüyor.

İktidar ekonominin iyi olduğunu savunmaya devam ederken, aslında ülke daha da derin bir çıkmaza sürükleniyor. Gerek iktidara gerekse muhalefete yakın olanların ekonomik durumu gayet yerinde. Onların mutlu olduğunu zaten görebiliyoruz. Ama mazlumun ahı yerde kalmaz. “Alma mazlumun ahını, çıkar aheste aheste” demiş atalarımız. Bugün kalkınmadan söz etmek zor; çünkü halkın büyük çoğunluğu artık sadece ayakta kalmaya çalışıyor.

Türkiye’nin belini büken en büyük yük ise enflasyon ve hayat pahalılığı. Temmuz zamları daha gelmeden, market raflarındaki etiketler çoktan değişti. Esnaf zam üstüne zam yaparken, olan yine vatandaşa oldu. Acıyı çeken hep aynı kesim: Emekçiler, emekliler, sabit gelirli yurttaşlar. Ne kadar uğraşsalar da doğrulamayan bir bel, düzelmeyen bir omuz, umudunu kaybetmiş bir millet var artık karşımızda.

Ekonomi iyi diyenlere sormak lazım: Kime göre iyi? Neye göre iyi?