Türkiye’yi Saran Alevler – Orman Yangınlarının Ardındaki Büyük Tehlike

Temmuz ayı, Türkiye’nin orman zenginliğini bir kez daha alevlere teslim etti. Bu kez yalnızca güneyde değil, ülkenin batısından Karadeniz’e kadar birçok şehir yangınlarla mücadele etti. Bursa, Karabük, Manisa, Çanakkale, Uşak, Balıkesir, Denizli ve daha niceleri… Her biri aynı felaketi yaşadı: Kızgın güneşin, kuruyan toprağın ve insan ihmalkârlığının körüklediği yangınlar, yüzlerce hektarlık ormanı yok etti.

Bursa’nın Nilüfer ve Orhaneli ilçelerinde çıkan yangınlar, rüzgarın da etkisiyle hızla büyüdü. Özellikle Uludağ eteklerinde çıkan yangın, bölgedeki zengin ekosistemi tehdit etti. Sadece ağaçlar değil, orman altı florası ve orada yaşayan yüzlerce canlı türü de bu alevlerin içinde yok oldu.

Karabük ise yıllardır nispeten yangınlardan uzak kalan bir şehirken bu yıl maalesef farklı bir tabloyla karşılaştı. Safranbolu ve Eflani çevresinde çıkan orman yangınları, Karadeniz’in yeşil örtüsünü tehdit etti. Bu durum, iklim değişikliğinin etkilerinin artık kuzey bölgelerde de hissedildiğinin en net göstergelerinden biri.

Manisa, Uşak, Balıkesir ve Denizli gibi tarım ve orman varlığıyla öne çıkan illerde de orman yangınları art arda yaşandı. Bu yangınlar sadece doğayı değil, geçimini topraktan sağlayan köylüleri de derinden etkiledi. Tarlalara sıçrayan alevler, mahsulleri kül etti; hayvanlar telef oldu.

Bu yangınların birçoğunda sabotaj ihtimali gündeme gelse de asıl sorun, yıllardır süren denetimsizlik, doğaya duyarsız imar politikaları ve yetersiz önlemler. Her yıl aynı kabusu yaşamak artık kader değil, ihmalin sonucu. Yangınların çoğu, mangal atıklarından, cam şişelerden, anız yakmalarından ya da dikkatsizce atılmış bir sigara izmaritinden çıkıyor. Geriye ise sadece küle dönmüş toprak ve çaresizlik kalıyor.

Bu felaketlerin ardından bizi bekleyen asıl tehlike ise çok daha büyük: Kuraklık, gıda krizi, toprak kaymaları, biyoçeşitlilik kaybı ve göçler. Türkiye, yangınlarla sadece ağaçlarını değil; su kaynaklarını, tarım alanlarını ve canlı yaşamını da kaybediyor.

Bu noktada herkesin yapabileceği bir şey var. Devletin kriz anında değil, krizden önce harekete geçmesi, yangınla mücadele ekiplerinin güçlendirilmesi, halkın bilinçlendirilmesi ve en önemlisi doğa katliamına sebep olan imar politikalarının durdurulması gerekiyor. Birey olarak ise, ormanda ateş yakmamak, çöp atmamak ve doğayı koruma bilincini yaymak hepimizin sorumluluğu.

Unutmayalım: Bir kıvılcım, binlerce canı yok edebilir. Ama aynı şekilde bir bilinç, binlerce hayatı kurtarabilir. Ormanlarımız sadece bugünün değil, yarının da güvencesidir. Sessiz kalan her insan, bu yangınların görünmez suç ortağıdır.