NE GEREK VAR!

Artık hiçbir şeye gerek yok, öyle mi?
Yaşamanın bile anlamı kalmadı! Çünkü her işe, her fikre, her çabaya verilen ilk cevap aynı:
“Ne gerek var!”

Birisi bir şey yapmak istiyor — “Ne gerek var.”
Biri eleştiriyor, doğruları söylüyor — “Ne gerek var, sussun.”
Bir arkadaşın işine destek olmuyor, sonra da sırtını dönüyor — “Ne gerek var, görmezden gel.”
Dernek mi kurduk? “Ne gerek var, maaş mı bağlıyor?”
Cemiyetçilik mi? “Ne işimize yarayacak?”
Düğünlere, cenazelere, yardımlara mı koşuyoruz? “Ne gerek var, herkes kendi baksın kendine!”

Bu “ne gerek var” cümlesi, bu toplumun damarlarına işleyen en tehlikeli virüs haline geldi.
Bizi biz yapan her değeri, her bağı, her duyguyu yavaş yavaş çürütüyor.
Kısacası, “ne gerek var” diyen bir millet, yavaş yavaş kendini inkâr eden bir millet olur.

Kaybolan Değerin Adı: Dayanışma

Eskiden “komşu komşunun külüne muhtaçtır” denirdi. Şimdi komşu kapıyı çalsa, perde arkasından bakıyoruz.
Eskiden bir köyde birinin başına bir şey gelse, herkes toplanırdı. Şimdi insanlar, “ne gerek var karışmaya” diyerek geçip gidiyor.
Bir milletin çimentosu, yardımlaşmadır. O çimento dağılırsa, duvar ayakta durmaz.
Biz o çimentoyu kaybediyoruz.

Dernekler, Cemiyetler, Hemşehrilik — Ne Gerek Var mı Dediniz?

Evet, bazı dernekler hatalar yapabilir. Ama unutmayın:
Bir araya gelmenin, omuz omuza durmanın alternatifi yalnızlıktır.
Kendi hemşehrisine sırtını dönen, yabancının kuyruğuna takılır.
Kendi sanatçısına sahip çıkmayan, başkasının sanatına köle olur.
Kendi medyasına güvenmeyen, başkasının yalanına teslim olur.

Dernek, sadece etkinlik düzenleyen bir tabela değildir.
Bir dernek; birliktir, dayanışmadır, kimliktir.
O kimliği kaybedersen, “sen kimsin?” diye sorduklarında cevap veremezsin.
O yüzden “ne gerek var” değil, “daha fazlasına gerek var” demeliyiz!

Korkaklık ve Umursamazlık Salgını

Gerçek şu ki, “ne gerek var” diyenlerin çoğu korkak.
Kırılmaktan korkuyorlar, dışlanmaktan korkuyorlar, elini taşın altına koymaktan korkuyorlar.
Korkaklıklarını da “ne gerek var” diyerek süslüyorlar.
Bu laf bir kaçış, bir bahanedir.
Çünkü “gerek yok” dediğinde, hiçbir sorumluluğun kalmaz.
Ama o anda, toplum olarak bir tuğla daha eksiliriz duvardan.

Ve bir gün gelir, duvar yıkılır — hepimiz altında kalırız.
O zaman sorarım size:
Ne gerek vardı bu kadar susmaya?

Artık Yeter!

Artık “ne gerek var” devri bitmeli.
Artık her şeyi kenardan izleyen, konuşmayan, karışmayan, sessiz çoğunluk değil; elini taşın altına koyan, soran, sahip çıkan insanlar olmalıyız.
Kültürümüze, hemşehrimize, sanatçımıza, basınımıza, derneğimize sahip çıkmak; sadece görev değil, var olma mücadelesidir.
Bu topraklarda kök salmak istiyorsak, birbirimizin dallarını budamayacağız.
Kendi değerimize sahip çıkmayı öğreneceğiz.

Son Söz

“Ne gerek var” diyenlerin ülkesi olmaz.
“Ne gerek var” diyenlerin kültürü olmaz.
“Ne gerek var” diyenlerin geleceği olmaz.

O yüzden bir kez daha söylüyorum:
Evet, gerek var!
Hem de her zamankinden fazla gerek var!
Birlik olmaya, sahip çıkmaya, dirilmeye, ses çıkarmaya gerek var.
Yoksa biz kendi ellerimizle kendimizi tarihten sileceğiz.