Nöbetçi Eczaneler
İstanbul gibi milyonlarca insanın yaşadığı dev bir metropolde hemşehri dernekleri ve federasyonları yalnızca piknik düzenleyen, yemek veren kuruluşlar değildir. Onlar; memleket hasretini aynı çatı altında buluşturan, dayanışmayı büyüten, ihtiyaç anında ilk kapısı çalınan, cenazede omuz veren, düğünde sevince ortak olan, öğrencinin elinden tutan, iş arayana referans olan, esnafın sesini duyuran yapılardır.
Bugün birçok insan, bulunduğu ilin, ilçenin veya köyün adını İstanbul’da duyurabiliyorsa bunun arkasında yıllardır emek veren sivil toplum kuruluşları vardır.
Peki o kürsüleri kim hazırlıyor?
O salonları kim buluyor?
O izinleri kim alıyor?
O sponsorları kim geziyor?
O telefonları gecenin bir yarısına kadar kim açıyor?
O afişleri, davetiyeleri, ulaşımı, sanatçıyı, protokolü, güvenliği, ikramı kim organize ediyor?
Kim?
Bir STK başkanı…
Ve onun yönetim kurulu…
İnsanların birkaç saat keyifle izlediği bir programın arkasında bazen aylar, bazen ise bir yılı bulan hazırlık süreci vardır.
Bir etkinlik için onlarca resmi kurumun kapısı çalınır.
Belediyelerle görüşülür.
Valiliklerle yazışılır.
Kaymakamlıklardan izin alınır.
Sponsor aranır.
Esnaf ziyaret edilir.
Sanatçılarla görüşülür.
Salon bulunur.
Program hazırlanır.
Basın davet edilir.
Konuk listeleri oluşturulur.
Geceler uykusuz geçirilir.
Bütün bunlar yapılırken çoğu zaman cebinden para harcayan, ailesinden ve işinden fedakârlık eden yine STK yöneticileridir.
Üstelik bütün bunları maaş alarak değil, gönüllü olarak yaparlar.
Sonra ne olur?
Etkinlik biter bitmez sosyal medyada birkaç kişi çıkar.
“Olmamış…”
“Beğenmedik…”
“Daha iyisi yapılabilirdi…”
“Ben olsam şöyle yapardım…”
Peki sen neredeydin?
Üye oldun mu?
Aidat ödedin mi?
Bir toplantıya katıldın mı?
Bir afiş astın mı?
Bir sponsor buldun mu?
Bir gün gelip “Başkanım, bana düşen bir görev var mı?” diye sordun mu?
Hayır…
Ama eleştirmeye gelince en önde sensin.
En acısı da şudur…
Bugün birçok resmi kurum, birçok siyasetçi ve birçok bürokrat hemşehri topluluklarını çoğu zaman ancak güçlü bir STK çatısı altında örgütlendiklerinde muhatap alıyor.
Çünkü dağınık toplulukların sesi duyulmuyor.
Birlik olmayan yerde güç oluşmuyor.
Güç olmayan yerde temsil olmuyor.
Temsil olmayan yerde ne siyaset gelişiyor, ne ticaret büyüyor, ne de memleketin sorunları yeterince gündeme geliyor.
Bugün iş dünyasında kurulan birçok ortaklığın, siyasette yapılan birçok çalışmanın ve sosyal dayanışmanın temelinde güçlü sivil toplum yapıları bulunuyor.
STK’lar sadece etkinlik yapan kurumlar değildir.
Onlar toplumun ortak aklıdır.
Birlik ruhudur.
Dayanışmanın adıdır.
Eksikleri olabilir.
Yanlışları olabilir.
Eleştiri elbette yapılmalıdır.
Ama eleştiri; emek vereni yıkmak için değil, daha iyisini ortaya koymak için yapılmalıdır.
Sadece klavye başında yapılan, hiçbir sorumluluk üstlenmeden ortaya atılan acımasız sözler ne STK’lara katkı sağlar ne de hemşehri birlikteliğine.
Asıl sorulması gereken soru şudur:
Sürekli eleştirenler gerçekten daha iyisini yapmak mı istiyor, yoksa yapılan her güzel çalışmayı gölgeleyerek emek veren insanların şevkini mi kırmayı amaçlıyor?
Çünkü yıkmak kolaydır.
İnşa etmek zordur.
Eleştirmek kolaydır.
Taşın altına elini koymak ise cesaret ister.
Ve unutulmamalıdır ki…
Bugün ayakta kalan her güçlü hemşehri topluluğunun arkasında, alkış beklemeden yıllarını veren isimsiz STK gönüllüleri vardır.
YORUMLAR