Hak Etmeyenin Bayramını Kutlamam

Bayramlar; sevginin, hoşgörünün, paylaşmanın ve gönüllerin birleşmesinin simgesi olarak kabul edilir. Ancak hayatın gerçekleri bazen bize farklı şeyler düşündürür. Çünkü bayramlaşmak sadece bir gelenek değil, aynı zamanda bir samimiyet meselesidir.

Hayatımız boyunca birçok insanla tanışıyoruz. Kimileri zor günümüzde yanımızda oluyor, kimileri ise sadece kendi menfaatleri doğrultusunda hatırlıyor bizi. İşlerine geldiğinde arayan, işi bitince ortadan kaybolan insanlar da var bu hayatta. Böyle insanlarla bayramda bir mesaj paylaşmak ya da kutlama yapmak, içten gelen bir duygu değilse sadece bir formaliteden ibaret kalıyor.

Sevdiklerimizin bayramını kutlamak elbette gönülden gelen bir davranıştır. Peki ya bizi sevmeyenlerin, değer vermeyenlerin, yıllarca tepeden bakanların, kibirleriyle insanları küçümseyenlerin bayramını kutlamak zorunda mıyız? Elbette hayır.

Toplum içinde saygıyı sadece makamla, güçle veya ünle ölçen insanlar var. Henüz bir yerlere gelmeden önce sizi hatırlayan, kapınızı çalan, desteğinizi isteyen; ancak biraz tanınır hale geldikten sonra sizi görmezden gelenler de mevcut. Özellikle medya sektöründe bunun örneklerini sıkça görmek mümkün. Dün birlikte yol yürüdüğü insanları bugün hatırlamayan, etkinliklerinde ve projelerinde farklı iş birlikleri kurarken geçmişte yanında olanları yok sayan kişilerle karşılaşabiliyoruz.

Böyle durumlarda mesele bayram kutlamak ya da kutlamamak değildir. Mesele insanın kendi duruşunu korumasıdır. Samimiyetin olmadığı yerde gösteriş amaçlı yapılan kutlamalar, gönderilen mesajlar veya zoraki tebessümler hiçbir anlam taşımaz.

Benim için bayram; hatırlanmak için özel gün beklemeyen insanların günüdür. Dostluğunu menfaate göre şekillendirmeyenlerin, insanı makamına göre değil karakterine göre değerlendirenlerin günüdür. Bu nedenle herkesin bayramını kutlamak zorunda olduğumu düşünmüyorum.

Duruş sahibi olmak bazen mesafe koymayı gerektirir. İnsanlığımızdan, değerlerimizden ve öz saygımızdan ödün vermeden yaşamayı tercih ediyorsak, samimiyetsiz ilişkileri sürdürmek adına kendimizi zorlamamıza gerek yoktur.

Bayramlar gönülden geliyorsa güzeldir. İçten olmayan her söz ise sadece birkaç kelimeden ibarettir.