“Gazeteciliğe Yavaş Yavaş Nokta Koymak”

Gazetecilik mesleği, bir zamanlar içimde ateş yakan, sözün ve hakikatin peşinde koşma heyecanı veren bir serüvendi. Fakat yıllar geçtikçe gördüm ki söz, yalnızca bazı dudaklarda ucuz bir alışkanlık; verilen vaatler ise havada uçuşan boşluklardan ibaret. Güven, mesleğin en değerli taşı olmalıydı; ama o taş, zamanla ellerimizde paramparça oldu.

Artık fark ediyorum ki bu dünyada güvenilecek omuz bulmak da, bir sözü sonuna kadar taşıyan insan görmek de zor. İşte tam da bu yüzden, mesleği aniden bırakmak yerine yavaş yavaş geriye çekilmenin zamanı geldi. Bu bir kaçış değil; bilakis bir yüzleşme. Kendimle, değerlerimle ve gerçeklerle.

İnziva, sadece bir sessizlik arayışı değil. O, yüzünü görmek istemediğim insanlardan uzaklaşmak, onların kirli kalabalığında kaybolmamak için bana açılmış bir kapı. Bir fırsat. Mesleğin hengâmesinde göz ardı ettiğim dinginliği yeniden bulma ihtimali.

Gazetecilik, bana çok şey kattı ama benden de çok şey aldı. Şimdi ise elimde kalan bu yorgun kalemi, hak ettiği gibi bir kenara bırakmanın vakti geliyor. Adım adım, acele etmeden, kendi kararımı kendim vererek… Ve belki de ilk defa içimden geldiği için, hiçbir çıkar gözetmeden.

Biliyorum; bazı yüzler bir daha görünmeyecek. Bu da en büyük teselli. Çünkü asıl özgürlük, görmek istemediğini görmemekte, duymak istemediğini duymamakta gizli.

Belki bir gün yeniden yazarım; ama o yazı, insanlara değil, sadece kendime olacak.