Nöbetçi Eczaneler
Bir asker izninin dönüş yolunda, Tokat’a doğru…
Bazı yollar vardır, bitmez.
Bazen yol biter ama içindeki ses susmaz.
İşte o yol benim Düzce’den Tokat’a gidişimdi…
Asker iznimi tamamlamış, yeniden görevime, usta birliğime dönüyordum.
Antalya’da başlayan askerlik serüvenim, Tokat’ta devam edecekti.
Memleketten ayrılmak kolay mı?
Ana ocağından, baba kokusundan, dost sesinden kopmak öyle basit değil.
Düzce sabahı…
Evde sessiz bir telaş, bir vedanın burukluğu.
Annem sabah erkenden kalkmış, “yolun açık olsun oğlum” diyor ama sesi titriyor.
Babam susuyor, sadece omzuma dokunuyor — o dokunuşta bin kelime gizli.
Kardeşler, komşular, herkes vedalaşırken yüzlerinde bir tebessüm, gözlerinde bir nem…
Bavul elimde, kalbim ağır.
Otobüs terminalinden hareket ettiğimizde yüreğim sanki Düzce’de kaldı.
Yol uzadıkça düşüncelerim de uzuyor.
Bir yanda gurur, çünkü askerim;
ama bir yanda iç sızısı, çünkü giden her evlat biraz eksilir ardında kalanlardan.
Tam Amasya’yı geçerken radyodan o ses yükseldi:
Yıldız Tilbe – “Sevemedim Ayrılığı Gel.”
“Sığınıp anılara, geçilmiyor ki uykulara…”
İşte o anda yüreğime saplanan bir sızı…
Zaten memleketten yeni ayrılmışım, içim buram buram özlem kokuyor.
Yıldız Tilbe’nin sesi bir yara gibi açılıyor kalbimde.
Her kelimesi bana dokunuyor, her notası Düzce’nin sokaklarını hatırlatıyor.
Camdan dışarı bakıyorum, gözlerim nemli.
Giden sadece ben değilim — içimde bir dünya kalıyor.
Otobüs ilerledikçe sessizlik büyüyor.
Kimseden ses çıkmıyor, ama ben kendi içimde binlerce kelime konuşuyorum.
Tokat’a yaklaştıkça kalbim hem doluyor hem boşalıyor.
Bir yanım görev bilinciyle dimdik,
ama bir yanımda “keşke biraz daha kalabilseydim” diyen bir çocuk var.
O şarkı boyunca, bir hayat geçiyor gözlerimin önünden.
Antalya’nın sıcak günleri, ilk nöbetlerim, komutan sesleri,
ve Düzce’nin yeşil kokan sabahları, annemin sıcak çayı, babamın suskunluğu…
Hepsi birleşiyor o şarkının içinde.
Bir an geliyor, dayanamadım, iki damla yaş süzülüyor yanaklarımdan.
O kadar gerçek, o kadar sessiz bir ağlayıştı ki…
Yalnızca ben biliyorum, o şarkı neyi hatırlatıyor bana.
Tokat’a vardığımda hava serindi, sokaklar sessizdi.
Ama içimde bir sıcaklık vardı —
çünkü biliyordum, her asker yolu biraz özlemdir, biraz da gurur.
Tokat sadece görev yerim olmadı;
yıllar sonra bile yüreğimin bir köşesinde, hasretin adı oldu.
Ne zaman o şarkıyı duysam,
yine o otobüsteyim.
Cam buğulu, gözlerim nemli,
ve Yıldız Tilbe’nin sesi içimde yankılanıyor:
“Sevemedim ayrılığı gel, alışamadım…”
Evet, alışamadım ayrılığa.
Ne Düzce’den, ne Tokat’tan, ne o asker günlerinden.
Her hatırlayışımda, kalbim yine aynı yola çıkıyor.
O otobüs hiç durmuyor içimde,
ve ben hep o genç halimle, el sallayanlara bakarak uzaklaşıyorum.
Bu yazı, bir askerin, bir evladın, bir insanın hikâyesidir.
Gidişin, dönüşün, özlemin ve bir şarkının dokunuşudur.
Bu yazı bir Alaattin Adak yazısıdır.
Yüreğin, hasretin ve geçmişin kalemle buluştuğu bir sessiz vedadır.
Tokat’a, Tokat halkına, o günlerin hatırasına sonsuz selam olsun.
Ve Yıldız Tilbe’ye,
çünkü o, bir şarkıyla kalbime Tokat yollarını kazıdı.
YORUMLAR