“Hakkı Olanın Hakkını Teslim Etmek ve Sessizliğin Büyük Ayıbı”

Türkiye’nin yakın tarihine damga vurmuş bazı gerçekler vardır ki ne tartışılır ne de yeniden dağıtıma açılır. Çünkü onların karşılığı kanla, emekle, bedelle ödenmiştir. Fakat bugünlerde bazı çevrelerin rahatça ortaya çıkıp “Yiğitlik bize verilsin”, “İstiklal Madalyası bizim de hakkımız” demesi, tarihin terazisini gönüllerine göre eğip bükme çabasıdır. Bu hem yanlış hem de haksızlıktır.

İnebolu’nun İstiklal Madalyası ve “Yiğitlik” payesi, masa başında konuşulacak bir heves değil, Kurtuluş Savaşı’nın en ağır yükünü omuzlayanların geride bıraktığı bir şereftir. Kağnıların karda kışta taşıdığı cephane, geceleri kıyıya yanaşan sandallarla indirilen mühimmat, kadınların ve çocukların bile ölümle burun buruna verdiği mücadele; bunlar dilekçe ile talep edilecek şeylerin değil, tarihin bizzat kendisinin yazdığı gerçeklerin karşılığıdır.

Şimdi kalkmış bir Giresun’dan “Yiğitlik payesi bize verilsin” sesleri yükseliyor; yetmiyor, Zonguldak’ın Çaycuma ilçesinde “İstiklal Madalyası bizim hakkımız” platformları kuruluyor. Kim, neyin karşılığında böyle bir hak iddia ediyor? Ortada ne bir tarihî bedel var, ne de İnebolu’nun destansı mücadelesiyle kıyaslanabilecek bir süreç. Atatürk’ün o çok net cümlesi boşuna değildir:
“Gözüm Sakarya’da, Dumlupınar’da; kulağım İnebolu’da.”
Bu söz, İnebolu’nun hakkını sonsuza kadar mühürlemiştir.

Bu iddialara en net tepkiyi Esenyurt’taki Kastamonu İnebolulular Derneği Başkanı Mehmet Çetinkaya verdi. İnebolu’da yayın yapan yerel gazeteler de aynı şekilde tavrını koydu. Onlar memleketlerinin hakkını savundu; tarihine, emeğine sahip çıktı.

Ama asıl düşündürücü, İstanbul’da geniş etkisi bulunan hemşehri çevrelerinin, Ankara’da siyasette ağırlığı olanların ve STK’ların bu konu karşısındaki derin sessizliği. Bu suskunluk, en hafif tabirle anlam vermesi güç bir duyarsızlıktır. Söz konusu memleket olduğunda, hele ki söz konusu tarihî bir hak olduğunda bu kadar tepkisiz kalmak, kimsenin hakkı değildir. Bu ülke İnebolu’nun fedakârlığını unutmadı; peki neden İnebolu’nun kendi evlatlarının bir kısmı unutmuş gibi davranıyor?

Birileri Yiğitliği almak, birileri İstiklal Madalyası’nı üzerine yamamak istiyor olabilir. Ama tarih böyle çalışmaz. Hak ediş belgedir, bedeldir, fedakârlıktır. Bu unvanlar bir şehrin moralini yükseltmek için dağıtılan hediyeler değildir.
Hak, hak edene aittir.
Ve İnebolu’nun hakkı da kimsenin keyfine göre tartışmaya açılacak bir paye değildir.

Bugün yapılması gereken çok açıktır:
Hem tarihe hem de millete karşı sorumluluk duyan herkesin, özellikle de etkili konumdaki kişi ve kurumların, sessizliğini bozup hakkı olana hakkını teslim etmesidir.