Merhaba Yalnızlık

Günün telaşı, şehrin gürültüsü, insanların yüzlerindeki o yorgun, sahte gülümsemeler… İstanbul artık nefesimi kesiyor. Her sabah aynı kalabalık, aynı korna sesleri, aynı acele. Beton binalar arasında sıkışmış bir gökyüzü var artık. Gözüm maviyi değil, griyi görüyor. Kalabalığın içinde yalnız, sessizlik içinde gürültülü bir hayata sıkışmış gibiyim.
Yaş ilerledikçe anlıyorum; artık sadeliğe, yalnızlığa, dinginliğe daha çok ihtiyacım var. Bir derenin kenarına oturup suya taş atmak, ellerimi toprağa değdirmek, kuş sesleriyle sabaha uyanmak istiyorum.

Aklımda tek bir yer var: Düzce.
Benim çocukluğumun geçtiği, her sokağında bir anı saklı olan o güzel şehir.

Gölyaka’da bir sabah… Hava serin, çimenler çiğ kokuyor. Uzakta Efteni Gölü sislerin ardında saklanmış gibi, sessizce sabahı karşılıyor. Gölün üzerine düşen ilk güneş ışıklarıyla kuşlar uyanıyor. Burada yüzlerce kuş türü yaşar; kimi göç eder, kimi yuvasını hiç terk etmez. Efteni Gölü sadece bir göl değildir; huzurun, sessizliğin, doğanın kalbidir.

O gölden süzülüp gelen Aksu Deresi, tatlı bir sabırla akar. Derin vadilerden geçer, taşlara çarparak melodisini oluşturur. Sonra birleşir, büyür ve Melen Nehri’ne karışır. Melen’in suları, kilometrelerce yol alarak İstanbul’a ulaşır. Yani, bir bakıma İstanbul’un suyu Düzce’nin kalbinden gelir. Ne ironidir değil mi? İnsan İstanbul’da huzuru ararken, aslında içtiği suyun kaynağı Düzce’nin sessiz dereleridir.

Güzeldere Şelalesi’ne çıkıyorum sonra. O serinlik, o gökkuşağı gibi dağılan su zerrecikleri… Her damlasında çocukluğumun kahkahası var sanki. Yakınlardaki Konaş, Balıklı, Kardüz yaylaları da ayrı bir dünya. Yaylaların sessizliği, sabahları sisin arasından gelen inek çanlarının sesi… Orada zaman ağır akar. Kimse acele etmez, kimse gürültü yapmaz. Doğa konuşur, insan dinler.

Aydınpınar Köyü, Gölormanı, Hamamüstü Köyü’nün Cevizlik, Orta ve Dere mahalleleri… Hepsi benim hikâyemin bir parçası. Her sokağında bir dost sesi, her ağacında bir anı saklı. Dere mahallesinde akan suyun sesiyle çocukluğumun yankısı birbirine karışır.

Düzce’nin ortasından geçen Asar Çayı ise şehrin kalbidir. Ne zaman Düzce’ye gitsem, o çayın kenarına oturur, suyun sesini dinlerim. İnsan bazen konuşmadan anlaşılmak ister ya, işte o anlarda Asar Çayı beni hep anlar.

Belki artık kalabalıklardan uzaklaşmanın, sessizliğe sığınmanın zamanı gelmiştir. Belki de insan, huzuru aradığı yerde değil, çocukluğunun geçtiği topraklarda bulur.
Biraz çocukluk, biraz huzur, biraz sakinlik… Bunlar benim de hakkım değil mi?