Yanlızlar İçinde Bir Gazeteci

İstanbul’a ilk geldiğimde genç, dinamik, ‘tığ gibi’ bir muhabirdim. Haberciliğe olan tutkum, beni hiç yorulmayan bir savaşçı gibi kılmıştı. Günde üç-beş habere gitmekten, şehrin bir ucundan diğerine koşuşturmaktan inanılmaz bir keyif alırdım. Haber yaşamak, yaşatmak içindi. O zamanlar fotoğraf çekmek sadece bir iş değil, adeta sanattı. En iyi kareyi yakalamak için gözümüz dört açılmış olurdu. Biz ona ‘canlı fotoğraf’ derdik, yani hareketin en doğal halini yakalamaya çalışırdık. Gazeteci arkadaşlarla birbirimizle tatlı bir rekabet içindeydik. Haber atlamamak için gösterdiğimiz çaba, mesleğin doğasında vardı.

Elimde siyah beyaz bir Pentax fotoğraf makinesi, cebimde bir ses kaydediciyle habere giderdim. İstanbul’un yedi tepesinden biri olan Cağaloğlu’ndaki haber merkezimizden, günün gündemini belirleyerek çıkardık. Üç muhabir olarak, şehrin dört bir yanına dağılırdık. Plan belliydi; kim nereye gidecek, ne zaman dönecek, haberi gazeteye saat kaçta teslim edecek… Hepsi ince ince hesaplanırdı. Saat 15:30’a kadar taşra baskısına haber yetiştirmek gerekiyordu. İlk baskı 17:00’de çıkardı. Gece baskısına kalanlar için mesai bitmezdi, haberin peşinde koşmak, sokak sokak dolaşmak demekti.

Yağmur, çamur, kar, soğuk, sıcak fark etmezdi. Şehir ayakta olduğu sürece biz de ayaktaydık. Tehlikeli sokaklar, girilmez denilen yerler bile bizim için aşılması gereken engellerdi. Haberi yetiştirmek için saat 16:00’da haber müdürüne teslim ederdik yazdıklarımızı. O an yaşanan telaş, adrenalin ve heyecan… İşte mesleğin en güzel yanı buydu.

Akşam olduğunda, Sultanahmet Köftecisi’nin yolunu tutardık. Gün boyu koşuşturmaktan yorulmuş bedenimizi, sıcacık bir yemekle ödüllendirirdik. Sonrasında vapura yetişmek için Cağaloğlu yokuşunu hızla iner, Kadıköy İskelesi’ne doğru ilerlerdim. O yokuşu sabahları çıkmak ne kadar zorsa, akşamları inmek de o kadar keyifliydi. Hele bir de rüzgar kulaklarımda şarkı söyler gibi esti mi, martılar koro halinde eşlik etti mi… İşte o an, yaşadığımı hissederdim.

Vapura son anda yetişip kendimi içeri attığımda, sıcacık bir çay ve simitle günü kapatırdım. Denizin hafif sallantısı, yorgun gözlerimi dinlendirirdi. Karşıya geçmek bir nevi günün muhasebesini yapmak gibiydi. İstanbul’un gece ışıkları suya yansırken, ben günün getirdiklerini düşünürdüm. Kadıköy’e vardığımda, Göztepe 12’ler Camii önünde otobüs beklerken sabahın ilk ışıklarına kadar süren hikâyeleri içimde taşırdım.

Eski otobüslerin metal kokusu, İstanbul’un o zamanki sessizliği, sokakların kendi melodisi… Ne güzeldi o günler. Şimdi geriye dönüp baktığımda, sadece bir meslek değil, bir yaşam biçimi kazandığımı görüyorum. İstanbul’da gazeteci olmak, şehrin nabzını tutmak, her sokağında iz bırakmak demekti. O anılar, hep benimle yaşayacak… Belki bir gün, bunları bir kitapta toplayıp ölümsüzleştirmek ümidiyle.