Nöbetçi Eczaneler
Bazı özlemler vardır, yıllar geçse de dinmez. Bazı hasretler vardır, araya asırlar girse de yürekteki yerini kaybetmez. Bir de öyle insanlar vardır ki aramızdan ayrılmalarının üzerinden yıllar geçmesine rağmen varlıklarını her gün daha fazla hissederiz. İşte Mustafa Kemal Atatürk, bizim için tam da böyle bir isim…
Bugün 29 Ekim. Cumhuriyetimizin 103. yıl dönümü. Takvimler yine Cumhuriyet Bayramı’nı gösteriyor. Bayraklarımız dalgalanıyor, marşlarımız yankılanıyor, meydanlarımız kırmızı beyaza bürünüyor. Çocuklarımız ellerinde Türk bayraklarıyla koşuyor, büyüklerimizin gözleri doluyor. Fakat bütün bu coşkunun içinde, insanın yüreğinin bir köşesinde ince bir sızı var.
Keşke bugün sen de aramızda olsaydın Atam…
Keşke bir kez daha o kalabalıkların arasından geçseydin. Keşke bir meydanda görünseydin de insanlar seni görebilmek için birbirine karışsaydı. Keşke o kendine has bakışlarınla milletine baksaydın. Belki de hiçbir şey söylemene gerek kalmazdı. Çünkü bazen bir bakış, binlerce kelimeden daha fazlasını anlatır.
Bir milletin küllerinden doğduğu yıllar…
Atam, senin yaşadığın yılları düşündükçe bugünün kıymetini daha iyi anlıyorum.
Bir zamanlar bu topraklarda yoksulluk vardı, yokluk vardı, savaşların acısı vardı. Ocaklara ateş düşmüş, analar evlatlarını, çocuklar babalarını kaybetmişti. Bir millet, elinde avucunda ne varsa bağımsızlığı uğruna ortaya koymuştu. Anadolu’nun dört bir yanında umutla korku, çaresizlikle direniş iç içeydi.
Sen o karanlığın içinde bir ışık oldun.
Samsun’a çıktığında yalnızca bir yolculuğa başlamadın; bir milletin yeniden ayağa kalkabileceğine dair umudu da beraberinde taşıdın. Amasya’da, Erzurum’da, Sivas’ta büyüyen o irade, Ankara’da bir milletin kaderine dönüştü. Ardından 23 Nisan 1920’de Türkiye Büyük Millet Meclisi açıldı. Millî Mücadele zaferle sonuçlandı ve 29 Ekim 1923’te Cumhuriyet ilan edildi.
O gün, yalnızca yeni bir devletin yönetim biçimi belirlenmedi. Bir milletin kendi geleceği hakkında söz sahibi olma iradesi ilan edildi.
Sen, bu millete yalnızca bağımsız bir vatan bırakmadın Atam. Ona inanmayı, ayağa kalkmayı, çalışmayı ve geleceğe umutla bakmayı da öğrettin.
Peki bugün, senin bıraktığın mirasa bakarken ne hissediyoruz?
İşte insanın yüreği tam da burada burkuluyor.
Cumhuriyetin ilk yıllarını düşünelim… İmkânlar sınırlıydı. Ülke savaşlardan çıkmıştı. Okulların, yolların, fabrikaların, hastanelerin kurulması gerekiyordu. Okuma yazma oranını yükseltmek, çocukları eğitmek, kadınların toplumsal hayatta daha güçlü yer almasını sağlamak ve çağdaş bir toplum inşa etmek için büyük bir mücadele veriliyordu.
Sen, bütün bu güçlüklerin ortasında geleceğe bakıyordun. Çünkü biliyordun ki bir ülkenin asıl gücü yalnızca ordusunda, toprağında ya da zenginliğinde değildir. Asıl güç; düşünen insanında, yetişmiş gençliğinde, biliminde, eğitiminde ve birbirine güvenen toplumundadır.
Bugün 103 yıl sonra, elimizde o günlere kıyasla çok daha geniş imkânlar var. Teknoloji gelişti, iletişim hızlandı, bilim ilerledi. Dünyanın bir ucundaki insanla saniyeler içinde konuşabiliyoruz. Çocuklarımızın önünde geçmiş kuşakların hayal bile edemeyeceği fırsatlar bulunuyor.
Ancak bütün bu gelişmelerin arasında kendimize sormamız gereken bir soru var:
Biz, Cumhuriyetin bize yüklediği sorumlulukları ne kadar yerine getiriyoruz?
Birbirimizi dinleyebiliyor muyuz? Farklı düşüncelere saygı gösterebiliyor muyuz? Gençlerimize umut, çocuklarımıza güven, kadınlarımıza eşit fırsatlar sunabiliyor muyuz? Bilimi, eğitimi, adaleti ve liyakati hayatımızın merkezinde tutabiliyor muyuz?
Cumhuriyet yalnızca her yıl 29 Ekim’de kutlanan bir bayram değildir. Cumhuriyet, her gün yeniden sahip çıkılması gereken bir sorumluluktur.
Atatürk’ü anmak, yalnızca fotoğrafını duvarlara asmak ya da heykelinin önüne çiçek bırakmak değildir. Onu anlamak; aklın ve bilimin yolundan yürümek, ülkemizi ileriye taşımak, milletimizin birliğini korumak ve çocuklarımıza daha güzel bir Türkiye bırakmak için çalışmaktır.
Atam, seni neden bu kadar özlüyoruz?
Belki de seni en çok, geleceğe duyduğun inanç yüzünden özlüyoruz.
Çünkü sen, en zor günlerde bile bu milletin başarabileceğine inandın. Çünkü sen, şartlar ne kadar ağır olursa olsun umudunu kaybetmedin. Çünkü sen, geleceği yalnızca kendi ömrünle sınırlamadın; senden sonra gelecek nesillere güvendin.
Bir çocuğun gözlerindeki merakta, bir öğretmenin sınıfa girerken taşıdığı sorumlulukta, bir gencin ülkesine faydalı olma arzusunda senin bıraktığın mirası görüyoruz.
Ama bazen öyle anlar geliyor ki insan, bütün tarih kitaplarını bir kenara bırakıp seninle dertleşmek istiyor.
Sana bugün Türkiye’yi anlatmak istiyoruz Atam.
Bu ülkenin insanlarının sevinçlerini, sıkıntılarını, umutlarını, kaygılarını anlatmak… Gençlerin hayallerini, anne babaların evlatları için taşıdığı endişeleri, emek veren insanların beklentilerini anlatmak…
Ve sonra sana tek bir soru sormak istiyoruz:
“Atam, sen bu ülkenin geleceğine inanırken biz de o geleceği koruyabiliyor muyuz?”
Biliyoruz ki sen, milletine hazır cevaplar sunan bir kurtarıcı olmanın ötesinde, ona düşünmeyi, sorgulamayı ve kendi ayakları üzerinde durmayı öğrettin. Bize düşen de bu mirası bir özlem cümlesi olarak bırakmamak, hayatın içinde yaşatmaktır.
Bir çift mavi gözün ardında koca bir milletin umudu vardı…
10 Kasım geldiğinde sirenler çalacak, hayat bir anlığına duracak. İnsanlar başlarını öne eğecek. Kimi gözyaşlarını tutamayacak, kimi sessizce içinden seninle konuşacak.
Ama ben inanıyorum ki Atatürk sevgisi yalnızca 10 Kasım’da yaşanan bir hüzün değildir. Bu sevgi, 29 Ekim’de gurura, 23 Nisan’da çocukların neşesine, 19 Mayıs’ta gençlerin enerjisine dönüşür. Her gün, bu ülkenin geleceği için çalışan insanların emeğinde kendine bir yer bulur.
Senin aramızdan ayrılışının üzerinden onlarca yıl geçti Atam. Zaman değişti, nesiller değişti, dünya değişti. Fakat senin adın hâlâ bu milletin hafızasında, Cumhuriyet ise hayatımızın en önemli ortak değerlerinden biri olarak yerini koruyor.
Seni hiç görmemiş kuşaklar bile seni tanıyor. Fotoğraflarına bakıyor, sözlerini okuyor, hayatını öğreniyor. Çünkü bazı insanlar yalnızca yaşadıkları dönemin değil, kendilerinden sonra gelen zamanların da insanıdır.
Ve biz bugün, Cumhuriyetimizin 103. yılında, sana bir kez daha sesleniyoruz:
Atam, seni çok özlüyoruz.
Keşke bir kez daha sesini duyabilsek… Keşke bir kez daha karşımızda durup geleceğe dair umutlarımızı seninle paylaşabilsek. Keşke gözlerimizin içine bakıp bu ülkenin çocuklarının yarınlarını konuşabilsek.
Ama biliyoruz ki özlemimiz, yalnızca senin aramızda olmayışından kaynaklanmıyor. Özlemimiz; bağımsızlığın, güvenin, ortak hedeflerin ve bir millet olarak birbirimize kenetlenebilmenin kıymetini her geçen gün daha derinden hissetmemizden de geliyor.
Senin bize bıraktığın en büyük emanet, Cumhuriyet’tir. Onu yaşatmak, korumak ve gelecek kuşaklara daha güçlü bir şekilde aktarmak hepimizin sorumluluğudur.
Bugün bayrağımızı göndere çekerken, İstiklal Marşı’mızı söylerken ve Cumhuriyet Bayramı’nı kutlarken yalnızca geçmişi hatırlamayalım. Geleceğe karşı görevlerimizi de hatırlayalım.
Çünkü senin hayal ettiğin Türkiye, yalnızca geçmişte kazanılmış bir zaferin hatırası değil; gelecekte ulaşılması gereken bir hedeftir.
Rahat uyu Atam…
Cumhuriyetin 103. yılında, seni saygıyla, minnetle ve tarifsiz bir özlemle anıyoruz.
Bir milletin kalbinde bıraktığın iz silinmedi. Bir çocuğun elindeki Türk bayrağında, bir öğretmenin anlattığı tarihte, bir gencin kurduğu hayalde yaşamaya devam ediyorsun.
Ve biz, aradan kaç yıl geçerse geçsin, her 29 Ekim’de aynı duyguyla başımızı kaldırıp gökyüzüne bakacağız.
Belki gözlerimiz dolacak, belki boğazımız düğümlenecek…
Ama içimizden hep aynı cümle geçecek:
“Atam, keşke bugün de aramızda olsaydın. Seni çok özlüyoruz.”
Cumhuriyetimizin 103. yılı kutlu olsun.
Ne mutlu Türk’üm diyene!
Alahattin ADAK
YORUMLAR