Nöbetçi Eczaneler
Bazen sessizden, derinden gidersin. Ne kapı çarparsın ne de arkanı dönüp bakarsın… Sadece bir gün gelir, içinde bir şeyler ölür ve sen artık hiçbir şey hissetmezsin.
Bir sonbahar ayında yazıyorum bu satırları…
Ağaçlardan dökülen her yaprak, bana hayatımdan eksilen insanları hatırlatıyor. Bir zamanlar başımın üstünde yeri olanların, gün geldiğinde gönlümde bile yer bulamadığını görüyorum. Meğer bazı insanlar hayatımıza iz bırakmaya değil, sabrımızı tüketmeye gelmiş.
Herkesi saldım artık…
Kimseye kırgınlığımı anlatma derdim yok. Kimseye kendimi ispat etme, kimsenin kapısında kıymet bekleme niyetim de yok. Çünkü insan bir yaştan sonra şunu öğreniyor: Sana değer vermeyene kendini anlatmak, sağır bir duvara şarkı söylemekten farksızdır.
Bir zamanlar dost dediklerimiz vardı. İyi günümüzde yanımızda görünmekten hoşlanan, işine geldiğinde arayan, işi düştüğünde hatırlayan, ihtiyacı bittiğinde yabancılaşan insanlar…
Ne çok şey paylaşmışız meğer! Bir sofrada ekmeğimizi bölmüşüz, bir dertte omuz omuza durmuşuz, nice hayaller kurmuşuz. Biz dostluğu bir ömürlük sanmışız; onlar ise işlerine yaradığı sürece…
Asıl acı olan da bu ya!
İnsan düşmanından vefasızlık görünce şaşırmıyor. Çünkü düşman zaten düşmandır. Ama dost bildiğinin seni unutması, bir selamı bile çok görmesi, dün omuz omuza yürüdüğü insanı bugün görmezden gelmesi var ya… İşte o, insanın içine sessizce çöken bir kıştır.
Yine de kimseye beddua etmiyorum. Herkes karakterinin taşıyabildiği kadarını yaşar. Kiminin yüreği bir ömürlük dostluğa yeter, kimininki birkaç günlük menfaate…
Ben kimseyi kaybetmedim. Sadece kimin gerçekten benimle olduğunu, kimin benimle yürüyormuş gibi yaptığını öğrendim.
Şimdi sonbahar…
Yapraklar dökülüyor, dallar hafifliyor. Ben de hayatımdan fazlalıkları eksiltiyorum. Ne bir hesap soruyorum ne de bir açıklama bekliyorum. Çünkü bazı insanlara verilecek en ağır cevap, artık hayatında onlara ayrılmış bir yerin kalmamasıdır.
Merak etmeyin, kimseyi kötü anlatmayacağım. Herkes bende bıraktığı yerde kalacak. Kimi güzel bir hatıra, kimi acı bir tecrübe, kimi de keşke hiç tanımasaydım dediğim bir pişmanlık…
Ama artık hiçbirinin yükünü taşımayacağım.
Çünkü insanın ömrü, herkesi memnun etmeye çalışırken kendini unutacak kadar uzun değil. Her arayana koşmak, her düşene el uzatmak, her vefasızlığa bir mazeret bulmak zorunda değiliz. İyilik yapmak başka, kendini kullandırmak başkadır. Dost olmak başka, birilerinin işine yaradığı sürece hatırlanmak bambaşkadır.
Çocukluğumda Yaşar Özel’in TRT ekranlarında seslendirdiği o şarkıyı dinlerdim:
“Unutulmuş birer birer eski dostlar, eski dostlar…”
O zamanlar bu sözlerin ne kadar ağır olduğunu bilmezdim. Şimdi anlıyorum. Meğer insan yaş aldıkça şarkılar değişmiyormuş; insanın içindeki yaralar, o şarkıların anlamını değiştiriyormuş.
Bugün o eski dostları düşünüyorum da…
Kimler geldi, kimler geçti. Bir zamanlar sesini duymayınca merak ettiğimiz insanlar, şimdi hayatımızda yoklukları bile fark edilmeyen yabancılara dönüşmüş. Demek ki zaman, sadece insanları birbirinden ayırmıyor; kimin gerçek, kimin geçici olduğunu da ortaya çıkarıyor.
Su akar, çakıllar kalır…
Hayatın suyu aktı, nice insanlar geçti. Kimi iz bıraktı, kimi sadece suyu bulandırdı. Kalanlara selam olsun. Gidenlere de yolları açık olsun.
Ama bir şeyi herkes bilsin:
Benim vefamı zayıflık, sabrımı çaresizlik, suskunluğumu da her şeyi sineye çekmek sananlar yanıldı.
Ben sustum diye unutmadım. Affettim diye aynı yere koymadım. Bir zamanlar değer verdim diye ömrümün sonuna kadar aynı değeri vermek zorunda değilim.
İnsan bazen birini hayatından çıkarırken ona değil, kendine iyilik yapar.
Artık kimsenin ardından koşmayacağım. Gelene kapım açık olsun diye kendimi tüketmeyeceğim; gidene dönsün diye de yol gözlemeyeceğim. Varlığımla mutlu olmayanın yokluğuyla da mutsuz olmayacağım.
Bundan sonra az insan, çok huzur…
Az söz, çok anlam…
Az dost, çok vefa…
Ve en önemlisi, kendime daha çok zaman.
Sonbahar yapraklarını döküyor diye ağaç ölmüş sayılmaz. Belki de bahara hazırlanıyordur. Ben de öyleyim. İçimdeki fazlalıkları döküyorum. Kırgınlıklarımı, boş beklentilerimi, karşılıksız emeklerimi geride bırakıyorum.
Dostluk adına herkese verdiğim kredinin sonuna geldim. Bundan sonra kimseye düşman değilim ama herkes eskisi kadar yakınım da değil.
Çünkü bazı insanlar kaybedilmez; onlara verdiğin değerin yanlış olduğunu geç anlarsın.
Ve son sözüm şudur:
Bir gün beni arayıp bulamayanlar, sesimi duymayıp merak etmeyenler, yokluğumu fark ettiğinde geç kaldığını anlayanlar olabilir. Sakın kendinizi suçlamayın. Ben bir gecede değişmedim. Siz, benim içimdeki yerinizi gün gün kaybettiniz. Ben yalnızca bir gün dönüp baktım ve artık orada olmadığınızı gördüm.
Gidene güle güle dedim, diyorum.
Benden yana ne bir hesap ne bir beklenti kaldı.
Herkesi saldım artık… Çünkü bazılarını hayatımda tutmaya çalışırken kendimi kaybettiğimi sonunda anladım.
Ve bu defa, kendimi seçtim.
— Bir sonbahar akşamından, yüreğinde hâlâ vefa taşıyanlara…
YORUMLAR