İŞİ DÜŞENE DOST, İŞİ BİTENE YABANCI!

Bazı yol arkadaşlıkları yıllara meydan okur, bazılarıysa menfaatler sona erene kadar sürer. Zaman herkesi değiştirir mi bilinmez ama insanın gerçek karakterini ortaya çıkarmak için çoğu zaman tek başına yeterlidir.

Yıllarımı verdim…

Gazeteci, yayıncı, televizyoncu, yapımcı, matbaacı… Hemşehrilerimin arasında kimi zaman bunlardan biri, kimi zaman hepsi olarak anıldım. Mesleğim ne olursa olsun, kendimi hiçbir zaman yalnızca yaptığım işle sınırlamadım. İnsanların yanında olmayı, dostluklar kurmayı, ortak hayallere omuz vermeyi ve memleketimin insanları için bir şeyler yapmayı önemsedim.

Bugün dönüp geriye baktığımda görüyorum ki yıllarımı yalnızca mesleğime değil, insanlara, dostluklara ve sivil toplum mücadelesine de harcamışım.

Sizlerin kurduğu sivil toplum kuruluşlarının kuruluş hikâyelerinde vardım. İlk adımlarında, toplantılarında, etkinliklerinde, organizasyonlarında, sevinçlerinde ve sıkıntılarında vardım. Kimi zaman bir haber yaptım, kimi zaman bir etkinliği duyurdum, kimi zaman matbaamda bir işin ucundan tuttum. Kimi zaman kameramı omzuma alıp insanların sesini duyurmaya çalıştım.

Bazen bir gazeteci, bazen bir yayıncı, bazen bir televizyoncu, bazen bir yapımcı, bazen de bir matbaacı olarak…

Ama her şeyden önce bir dost, bir hemşehri, bir yol arkadaşı olarak oradaydım.

Çünkü ben dostluğu yalnızca güzel günlerde yan yana görünmek sanmadım. Dostluk, işler yolunda giderken fotoğraf karesine girmek değil; işler sarpa sardığında da aynı masada oturabilmekti. Hemşehrilik, yalnızca aynı memleketin nüfusuna kayıtlı olmak değil; birbirinin derdini kendi derdi sayabilmekti.

Biz birlikte yürümeye çalıştık.

Önümüze çıkan sıkıntıları beraber aşmaya gayret ettik. Bazen imkânsızlıklarla boğuştuk, bazen insanların önyargılarıyla mücadele ettik, bazen de kendi içimizdeki sorunları büyütmeden çözmeye çalıştık. Sert rüzgârlar esti. Fırtınalar koptu. Kimi zaman yorulduk, kimi zaman kırıldık ama yine de ayakta kalmaya çalıştık.

Bu yolculukta çok kıymetli insanlarla tanıştım. İyi ki karşıma çıkmış dediğim, dostluğunu ve insanlığını yıllar geçse de unutmayacağım insanlar oldu. Onların hakkını teslim etmek gerekir. Çünkü insanın hayatını güzelleştiren, her şeye rağmen varlığını hissettiren gerçek dostlardır.

Fakat hayatın bir de başka yüzü var.

İşte insanı asıl yoran da o yüzle karşılaşmak…

ZAMAN DEDİĞİN GADDAR AMCA!

Zaman denilen gaddar amca, kimseye acımadan geçip gidiyor. Ömrümüzden günleri, yılları alıp götürüyor. Biz de çoğu zaman farkına varmadan ömrümüzü harcıyoruz. Bir bakıyoruz ki yıllar geçmiş, saçlara ak düşmüş, yüzlere çizgiler yerleşmiş, nice insan hayatımızın bir döneminde kalmış.

Ne var ki zaman yalnızca yaşımızı ilerletmiyor; insanları da tanımamızı sağlıyor.

Birlikte yürüdüğümüz bazı insanların zamanla duruşlarında değişiklikler görmeye başlıyoruz. Dün savunduklarını bugün inkâr edenler, dün omuz omuza durdukları insanları bugün tanımazdan gelenler, dün dostluk üzerine nutuk atanlar ama bugün en küçük bir menfaat hesabında yön değiştirenler…

İşte o zaman insanın aklına ister istemez şu soru geliyor:

Biz mi insanları yanlış tanıdık, yoksa onlar mı zaman içinde gerçek yüzlerini gösterdi?

Bir zamanlar aynı hedefe yürüdüğümüz insanların, şartlar değişince başka hesapların peşine düştüğünü görmek kolay değil. Hele ki onlarla birlikte mücadele etmiş, emek vermiş, sıkıntılarına ortak olmuşsanız…

İnsan ister istemez kırılıyor.

Çünkü mesele bir işin yapılmaması, bir telefonun açılmaması ya da bir davete çağrılmamak değil. Mesele, yılların hatırının bir anda yok sayılması. Mesele, dün varlığından güç aldığın insanların bugün seni görmezden gelmesi. Mesele, dostluğun yerini hesaba, vefanın yerini menfaate bırakması.

İŞİ DÜŞENE DOST, İŞİ BİTENE YABANCI!

Bazı insanlar vardır; işiniz düştüğünde sizi arar, kapınızı çalar, dostluğunuzdan söz eder. Bir haber gerektiğinde, bir etkinlik duyurulacağında, bir organizasyona destek arandığında, bir işin tanıtımı yapılacağında sizi hatırlarlar.

Telefonlar çalar, mesajlar gelir, hatır gönül devreye girer.

Peki ya sizin bir işiniz düştüğünde?

Ya sizin desteğe ihtiyacınız olduğunda?

Ya yıllarca başkaları için verdiğiniz emeğin karşılığında yalnızca bir gönül alma, bir hâl hatır sorma, bir vefa beklediğinizde?

İşte o zaman telefonların sesi kesiliyorsa, mesajların yolu unutuluyorsa, yüzler başka tarafa dönüyorsa insan bazı şeyleri yeniden düşünmek zorunda kalıyor.

Elbette kimsenin kimseye borcu sonsuza kadar sürmez. Herkesin kendi hayatı, kendi mücadelesi, kendi imkânları vardır. Ben de kimseden yaptığım işlerin hesabını tutmasını istemiyorum. Dostluğun muhasebe defteri olmaz.

Ama insanlık da bu kadar ucuz olmamalı!

Birlikte geçirilen yılların, paylaşılan sıkıntıların, verilen emeklerin hatırı olmalı. Her şeyin karşılığını beklemek başka, insan yerine konulmayı beklemek bambaşkadır.

Bizim derdimiz alkış değil, samimiyet.

Bizim beklentimiz çıkar değil, vefa.

Bizim aradığımız kalabalıklar değil, gerektiğinde yanımızda durabilecek birkaç gerçek dost.

HER YOL AYRIMI BİR KAYIP DEĞİLDİR!

Zamanla şunu öğrendim: Herkesle aynı yolun sonuna kadar yürümek mümkün değilmiş.

Kimi insanlarla yolumuz şartlar yüzünden ayrılıyor. Kimiyle fikirlerimiz uyuşmuyor. Kimiyle hayat bizi farklı yönlere savuruyor. Bunlar hayatın doğal akışı.

Fakat bir de karakterlerin değiştiği, duruşların bozulduğu, dün söylenen sözlerin bugün unutulduğu yol ayrımları var.

İşte orada durup düşünmek gerekiyor.

İnsanın kendisine sorması gereken soru şu: Ben bu insanla gerçekten aynı değerleri mi paylaşıyorum, yoksa yıllardır yalnızca aynı ortamda mı bulunuyorum?

Çünkü aynı masaya oturmak, aynı yüreği taşımak değildir. Aynı fotoğrafa girmek, aynı davaya inanmak değildir. Aynı memleketten olmak, aynı vicdana sahip olmak anlamına gelmez.

Hemşehrilik kıymetlidir. Sivil toplum kuruluşları kıymetlidir. Dostluklar, dayanışmalar, ortak mücadeleler kıymetlidir. Ama bütün bunların değerini belirleyen şey tabelalar, unvanlar, makamlar veya kalabalıklar değildir.

İnsanın karakteridir.

Vefasıdır.

Dürüstlüğüdür.

Zor zamanlarda sergilediği duruştur.

Ben artık herkesle aynı yolda yürümek zorunda olmadığımı biliyorum. Herkesi hayatımda tutmak, her ayrılığı bir kayıp saymak zorunda da değilim.

Bazen yolları ayırmak, insanın kendisine duyduğu saygıyı korumasıdır.

Bazen sessizce uzaklaşmak, verilecek en anlamlı cevaptır.

Bazen de hiçbir şey söylemeden yoluna devam etmek, uzun uzun anlatmaktan daha ağırdır.

BİZ EMEĞİMİZİ VERDİK, GERİSİ HERKESİN VİCDANINA KALMIŞ!

Bugün geçmişe baktığımda yaptıklarımı inkâr etmiyorum. Emek verdiğim kuruluşları, destek olduğum insanları, birlikte yürüdüğüm dostları ve yaşadığımız güzel günleri de silmiyorum.

İyi ki tanıdım dediğim insanlar var. İyi ki birlikte yol yürümüşüz dediğim dostlar var. Onların yeri ayrı.

Ama artık şunu da biliyorum: İnsan, geçmişte verdiği emekleri gelecekte herkesten vefa göreceği düşüncesiyle vermemeli. Çünkü herkesin vicdanı, herkesin hafızası ve herkesin karakteri aynı değil.

Kimi yapılan iyiliği ömrü boyunca unutmaz. Kimi ise işini gördüğü gün geçmişi kapatır.

Kimi zor zamanda elinizi bırakmaz. Kimi ilk sert rüzgârda kendisine başka bir liman arar.

Kimi sizinle yürürken sizi de düşünür. Kimi yalnızca sizinle nereye kadar yürüyebileceğini hesaplar.

İşte insanı insan yapan fark tam da burada ortaya çıkar.

Ben gazetecilikte, yayıncılıkta, televizyonculukta, yapımcılıkta ve matbaacılıkta kendi mücadelemi verdim. Hemşehrilerimin, dostlarımın, sivil toplum kuruluşlarının içinde yıllarımı geçirdim. Gücüm yettiğince destek oldum, elimden geldiğince katkı sundum.

Bundan dolayı kimseye minnet borçlu olduğumu düşünmüyorum. Aynı şekilde kimsenin de bana borçlu olduğunu iddia etmiyorum.

Ama kimin nasıl bir duruş sergilediğini, kimin hangi şartlarda nasıl değiştiğini görmezden gelmek zorunda da değilim.

Çünkü insan yaş aldıkça herkesi hayatında tutmanın değil, kiminle yürüyeceğini bilmenin daha önemli olduğunu anlıyor.

Ve ben artık yol arkadaşlarımı yalnızca söyledikleri sözlere göre değil, zamanın karşısında nasıl durduklarına göre değerlendiriyorum.

İşi düşene dost, işi bitene yabancı olanlara söyleyeceğim tek bir şey var:

Biz bu yollardan geçerken ömrümüzü, emeğimizi ve zamanımızı verdik. Kimseye kötülük olsun diye değil, bir şeyler güzel olsun diye mücadele ettik.

Yollarımız ayrılmış olabilir. Herkes kendi yoluna gidebilir.

Ama unutulmasın ki insanın gerçek büyüklüğü, kaç kişinin etrafında toplandığıyla değil; arkasında bıraktığı insanlarda nasıl bir iz bıraktığıyla ölçülür.

Dostluk sözle kurulmaz, duruşla ispatlanır. Hemşehrilik nüfus kâğıdında yazabilir ama vefa insanın karakterinde yaşar.

Ve zaman…

O gaddar amca, herkesten bir şeyler alıp götürürken bize de önemli bir ders bırakıyor:

Kiminle yürüdüğümüzden çok, kiminle yürümememiz gerektiğini öğretiyor.

Bundan sonra yolumuz, hatır bilenlerle, sözüne güvenilenlerle, zor günde sırtını dönmeyenlerle olsun.

Gerisi mi?

Herkes kendi karakteriyle baş başa kalsın.