Vefasızlığın Sessizliği

Bazı insanlar hayatımıza bir mevsim gibi girer. Kimi bahar olur, içimizi ısıtır; kimi kış olur, bizi üşütür. Fakat insanın asıl sınavı, o mevsimler değiştiğinde başlar. Çünkü bazıları güneş açtığında yanımızdadır, yağmur başladığında ise ortadan kaybolur.

Vefasızlık biraz da budur.

İyi günümüzde yanımızda olmak kolaydır. Soframız kalabalıksa, cebimiz doluysa, işlerimiz yolundaysa etrafımızda dost görünen insanların sayısı artar. Asıl mesele, hayatın üzerimize kapıları kapattığı günlerde kimin kapımızı çaldığıdır.

İnsan bazen yıllarca bir başkasının yanında durur. Onun derdini dinler, sevincine ortak olur, düştüğünde elinden tutar. Kendi sıkıntısını erteler, karşısındakinin yarasını öncelemeyi seçer. Sonra bir gün dönüp bakar ve şunu fark eder:

Meğer verdiği değerin karşılığı, karşısındaki insanın hafızasında o kadar da büyük bir yer tutmuyormuş.

İşte en acı tarafı da budur.

Vefasızlık çoğu zaman büyük bir ihanet şeklinde gelmez. Bazen bir telefonun hiç açılmamasıyla gelir. Bazen “Nasılsın?” sorusunun yıllarca sorulmamasıyla… Bazen de yıllarca paylaşılan hatıraların, bir anda hiç yaşanmamış gibi davranılmasıyla.

İnsan unutulmaya değil, hatırlanmamaya kırılır.

Çünkü unutmak insanidir. Herkesin hayatı değişir, yollar ayrılır, insanlar başka insanlarla başka hikâyelere yürür. Fakat vefa, bütün bu değişimlerin arasında geçmişe duyulan saygıdır. Bir zamanlar aynı ekmeği bölüşmüş olmayı, aynı dertte susmuş olmayı, aynı sevince gülmüş olmayı hatırlayabilmektir.

Vefa, mutlaka her gün görüşmek değildir.

Bazen yıllar sonra gelen tek bir “Nasılsın?” mesajıdır.

Bazen zor bir günde edilen kısa bir telefon…

Bazen de hiçbir şey istemeden, sadece “Ben buradayım.” diyebilmektir.

Ne yazık ki günümüz insanı ilişkileri biraz da fayda üzerinden ölçmeye başladı. İşimiz düştüğünde hatırladıklarımız, işi bitince unuttuklarımız çoğaldı. İnsanları hayatımızdaki yerlerine göre değil, bize sağladıkları imkâna göre değerlendirdiğimiz zaman vefa da yavaş yavaş anlamını kaybetti.

Oysa insanın gerçek zenginliği, arkasında bıraktığı insanlardır.

Bir gün makamınız gider, paranız azalır, şöhretiniz unutulur. İnsanların sizin hakkınızda söyledikleri de zamanla değişir. Fakat bir insanın hayatına dokunduysanız, onun zor gününde yanında olduysanız, bir kalpte güzel bir hatıra bıraktıysanız işte o, kolay kolay silinmez.

Belki de bu yüzden vefasızlığa karşı en güzel cevap, vefasızlaşmamaktır.

Bize yapılanı başkasına yapmamak…

Birileri bizi unuttu diye herkesi unutmamak…

Birileri kıymetimizi bilmedi diye kıymet bilenleri de görmezden gelmemek…

Çünkü vefa, karşılığını alacağımızın garantisiyle yapılmaz. Vefa, insan olduğumuz için yapılır.

Hayat bize pek çok insanı emanet eder. Kimisi kısa bir süre kalır, kimisi yıllarca yanımızda yürür. Kiminin ardından gözlerimiz dolar, kiminin ardından sadece bir tebessüm kalır. Fakat hepsi bize bir şey öğretir.

Kimi, insanın ne kadar güzel olabileceğini…

Kimi de ne kadar kolay unutabileceğini.

Ve belki insan büyüdükçe şunu daha iyi anlıyor:

**Herkesi hayatımızda tutamayız ama herkesin hayatımızdan nasıl çıktığını belirleyebiliriz.**

Arkamızdan “İyi ki tanımışım.” denilen insanlardan olmak dileğiyle…

Çünkü dünya, biraz daha fazla paraya değil; biraz daha fazla vefaya ihtiyaç duyuyor.