İsrail’in Suriye’nin kuzeyinde, Türkiye’ye yakın bölgelerde gerçekleştirdiği askeri saldırılar, yalnızca Suriye’nin egemenliğine yönelik bir müdahale olarak değerlendirilemez. Bu saldırılar aynı zamanda İsrail’in bölgede değişen dengelerden ve Türkiye’nin Suriye’deki ağırlığından duyduğu rahatsızlığın açık bir göstergesi olarak okunmalıdır.

İsrail yönetimi yıllardır bölge ülkelerinin güvenliğini hiçe sayan, sınırları ve egemenlik alanlarını zorlayan bir anlayışla hareket ediyor. Filistin’de yaşanan ağır insani trajedinin dünya kamuoyunun gündeminden düşmediği bir dönemde Suriye’ye yönelik yeni askeri hamleler, İsrail’in güvenlik söyleminin ötesinde çok daha geniş bir bölgesel hesap içinde hareket ettiğine ilişkin tartışmaları da büyütüyor.

Türkiye ise İsrail’in karşısında sıradan bir bölge ülkesi değildir.

Türkiye’nin tarihi, siyasi, askeri ve diplomatik ağırlığı, bugün yaşanan Ortadoğu denkleminden çok daha derin bir geçmişe dayanıyor. Ankara’nın Suriye’deki varlığı, Türkiye’nin kendi sınır güvenliği ve bölgesel istikrar açısından doğrudan bağlantılı gördüğü bir meseledir.

İsrail’in Türkiye’ye yakın bölgelerde gerçekleştirdiği her askeri hamle, bu nedenle Ankara tarafından yalnızca Suriye bağlamında değerlendirilmez. Türkiye’nin güvenlik kuşağına, bölgesel nüfuzuna ve egemenlik hassasiyetlerine yönelik her girişimin karşılığının olacağı bilinmelidir.

Türkiye’ye meydan okumak, başka ülkeleri tehdit etmek kadar kolay değildir.

Türkiye; tarihi boyunca bulunduğu coğrafyalarda yalnızca askeri güç kullanarak değil, siyasi, ekonomik ve kültürel bağlarıyla da etkisini ortaya koymuş bir devlettir. Türkiye’nin temel yaklaşımı ise bölge halklarının tamamını hedef almak değil, güvenliği sağlamak ve sivillerin korunmasını savunmaktır.

Bugün İsrail yönetiminin Filistin’deki uygulamaları nedeniyle uluslararası hukuk ve savaş suçları bağlamında yürütülen süreçler, dünyanın önünde duran ağır bir hesaplaşmanın bulunduğunu gösteriyor. Bu hesaplaşmanın adresi sokaklar değil, uluslararası hukuk ve adalet mekanizmalarıdır. Hiçbir siyasi liderin ya da devletin hukukun üzerinde olmadığı gerçeği er ya da geç ortaya çıkacaktır.

Türkiye’nin gücü, başka halkları yok etmekten değil; gerektiğinde kendi güvenliğini savunabilecek kapasiteye sahip olmasından gelir.

İsrail’in bölgedeki saldırgan politikaları, kendisini daha güvenli hale getirmek yerine Ortadoğu’daki gerilimi daha da büyütüyor. Suriye’de, Lübnan’da, Gazze’de ve bölgenin diğer noktalarında sürekli yeni cepheler açmak; kalıcı güvenlik değil, kalıcı çatışma üretir.

Ortadoğu artık kimsenin tek başına istediği gibi şekillendirebileceği bir coğrafya değildir.

Türkiye’nin bölgedeki varlığı da bundan sonra göz ardı edilebilecek bir gerçek değildir.

Ankara’nın mesajı açık olmalıdır:

Türkiye savaş istemez.
Türkiye sivillerin ölmesini istemez.
Türkiye başka ülkelerin topraklarında macera aramaz.

Ancak Türkiye’nin güvenliğine, sınırlarına ve bölgedeki meşru çıkarlarına yönelik tehditleri de seyretmeyeceği bilinmelidir.

İsrail yönetimi, bölgedeki her saldırının yeni bir güvenlik krizi doğurduğunu ve karşısında yalnızca kendi hesaplarıyla hareket edebileceği bir coğrafya bulunmadığını artık görmelidir.

Çünkü Türkiye, Ortadoğu’daki gelişmeleri tribünden izleyen bir ülke değildir.

Türkiye’nin tarihi, gücü ve bölgesel ağırlığı vardır.

Ve bu coğrafyada kalıcı barışın yolu, tehditten, saldırıdan ve güç gösterisinden değil; egemenliğe saygıdan, uluslararası hukuktan ve adaletten geçmektedir.

İsrail’in asıl anlaması gereken gerçek de budur:

Ortadoğu’da hiçbir devlet sonsuza kadar istediğini zorla kabul ettiremez. Türkiye’nin güvenliği söz konusu olduğunda ise hesabın adı çok daha farklıdır.