Dünya genelinde büyük bir istikrarsızlık yaşanıyor. Savaşlar, petrol krizleri, ekonomik mücadeleler, teknoloji yarışları derken hayat pahalılığı da her geçen gün artmaya devam ediyor.

Ülkemizde ise uzun yıllar taşrada ve köylerde yaşayan insanlarımızın topraktan geçimini bırakıp şehirlere göç etmesiyle birlikte bambaşka bir hayat başladı.

Büyük şehirlerde yeni bir yaşama alışma süreci, geçim derdi, “Bir evimiz olsun, bir aracımız olsun, şartlarımız biraz daha iyi olsun.” düşüncesi derken insanlar hayat mücadelesinin içerisinde kendilerini buldu.

Ancak bu mücadele sırasında bizi biz yapan bazı değerlerimizi de yavaş yavaş kaybetmeye başladık.

Gelenek ve göreneklerimiz, büyüğe saygımız, küçüğe sevgimiz, örf ve âdetlerimiz birer birer unutuldu ya da gerektiği gibi yaşatılmadı.

Elbette insanlarımızın önemli bir kısmı ekonomik anlamda belli bir noktaya geldi. Evini aldı, aracını aldı, yaşam standartlarını yükseltti.

Fakat bunun yanında başka bir gerçekle de karşı karşıya kaldık.

Refah seviyesi yükseldikçe insanın insana olan merhameti azaldı. Belki geçmişimizi unuttuk, belki de büyük şehirlerin acımasız hayat şartlarına ayak uydurmak zorunda kaldık.

Peki, bugün ekonomik olarak zor bir süreçten geçerken suç sadece yöneticilerde mi?

Hiç kendimize dönüp bakıyor muyuz?

Hiç özeleştiri yapıp, “Ben nerede yanlış yapıyorum?” diye kendimize soruyor muyuz?

En küçüğünden en büyüğüne kadar esnafımız, hakkı ve hukuku gözeterek dürüst ticaret yapıyor mu?

Bir ürün üreticiden bir liraya çıkıp tüketicinin evine yüz liraya giriyorsa, burada yalnızca ekonomiden değil, vicdandan ve ahlaktan da söz etmek zorundayız.

Öyle bir nesil yetişti ki; hakkı gözetmekten uzaklaşan, hukuku önemsemeyen, Allah korkusunu ve kul hakkını unutan, utanma duygusunu kaybetmeye başlayan bir anlayışla karşı karşıyayız.

Hal böyle olunca zaten geçim sıkıntısı yaşayan insanlarımızın yükü daha da ağırlaşıyor.

İşte tam da bu noktada hepimizin bir an önce silkelenmesi, kendimize gelmesi ve kendi özümüze dönmesi gerekiyor.

Peki, bizim özümüz nedir?

Bizim özümüz; hakkı hak bilip Hakk’a yönelmek, bâtılı bâtıl bilip bâtıldan sakınmaktır.

Yaptığımız iş ne olursa olsun, Allah’ın emirleri doğrultusunda hareket etmek; büyüğümüze saygıyı, küçüğümüze sevgiyi unutmamak; gelenek, görenek, örf ve âdetlerimize sahip çıkmak ve bizi biz yapan değerlerimize yeniden sımsıkı sarılmaktır.

Kendimize yapılmasını istemediğimiz hiçbir şeyi bir başkasına yapmamaktır.

Kazancımızda helali, ticaretimizde dürüstlüğü, ilişkilerimizde merhameti ve hayatımızda adaleti esas almaktır.

Unutmayalım…

Bu dünya fani.

Bugün sağ olan, yarın aramızda olmayabilir. Mal da mülk de makam da para da bu dünyada kalacak.

İnsana geriye ne kalacak?

Ardında bıraktığı güzel bir isim…

Bir yetimin duası…

Bir mazlumun hayır duası…

Bir insanın gönlünde bıraktığı güzel bir hatıra…

Öyle bir hayat yaşayalım ki, bu dünyadan göçüp gittiğimizde arkamızdan “İyi insandı, hakkı gözetirdi, kimseye zulmetmezdi, güzel yaşadı.” denilebilsin.

Çocuklarımıza yalnızca daha iyi bir ekonomi değil, daha iyi bir ahlak, daha güçlü bir vicdan ve daha güzel bir gelecek bırakabilelim.

Çünkü gerçek zenginlik; sahip olduklarımızın çokluğu değil, insanlığımızı kaybetmeden yaşayabilmektir.

Kendimize, özümüze ve değerlerimize yeniden dönmenin zamanı geldi.

Vesselam.